بخشی از سخنرانی آقای خمینی به هنگام اعلام تشکیل دولت موقت:
«حضرت امیرالمومنین علی بن ابیطالب که حاکم ممالک بزرگ از عربستان تا مصر و عراق و ایران و سوریه و سایر جاها بوده است و قاضی که خودش برای قضا قرار داده بود، وقتی یک نفر یهودی از امام به او شکایت کرد قاضی حضرت علی علیه السلام را خواست و با یهودی در عرض هم نشستند و دادخواهی شد و قاضی حکم بر خلاف حضرت علی داد... ما آرزوی یک همچنین حکومتی را داریم. یک حکومت عادل میخواهیم. حکومتی که نسبت به افراد علاقهمند باشد...»
ای کاش آن علاقه مندی که آن روز آن رهبر آرزویش را داشت به این بی مهری بزرگ که امروز شاهد آنیم منتهی نمیشد. کجاست آن خمینی تا ببیند که در حکومت علی، یک وکیل به اتهام وکالت، به آنهمه سال زندان و آن همه سال محرومیت از چه وچه محکوم میگردد. در حالی که او برای دفاع از حق کسانی مجرم خوانده می شود که یهودی هم نبودند. فرزندان همین آب و خاک بودند و پرورش یافته تعلیم و تربیت همین نظام و همین انقلاب، با تمام امکانات تبلیغی و آموزشی اش.
گاهی احساس میکنم آزادی را تنها برای آن میخواهم که بتوانم در جایی، در گوشه ای، در منطقه پرت افتاده ای که مزاحمتی برای هیچ جنبنده ای در آن نداشته باشم، از ته دل، از آنجا که آخر خط وجود است، با تمام توانم، تمام جانم را فریادی بلند بکشم. فریادی از میان تمام آن فریاد ها که در تمام این بیست و چند ساله از عمرم فروخوردمشان.فریادی که هیچ نیست جز فریاد. فریادی که هیچ نمیخواهد و تنها به ویران کردن همه چیز کمر بسته و نیز به ویران کردن خود.
شاید وقت آن رسیده تا تمام مراتب سپاس خودم را از دو وکیل و دو مدافع راستین که به راستی از معدود نمونه های شرافت حرفه خود هستند ابراز کنم. آقایان علی مجتهد زاده و پیمان عباسی که بی چشم داشت دیناری، آنجا که حس کردند از توانی برای یاری برخوردارند، به میدان شتافتند.هر چند دستگاه قضایی جمهوری اسلامی که قرار بود علی وار، عدالت پیشه کند، گویا این روزها بیش از آنکه به لوایح و مستندات و دفاعیات ارزش نهد، به جناح بندی های عقیدتی و سیاسی و شاید سرو شکل افراد توجه دارد.
همچنین شعری از شاعر نسل آرمان خواهی، احمد شاملو (بامداد) در زیر می آید که لطف باز خوانی و یاداوری آن به خانم نسرین ستوده، مدافع بی دفاع حقانیت تقدیم می گردد:
پیش از تو
صورتگران بسیار
از آمیزه برگها
آهوان بر آوردند.
یا در خطوط کوهپایه ای،
رمه ای،
که شبانش در کج و کوج ابرو ستیغ کوه
پنهان است؛
یا به سیری ساده گی
در جنگل پرنگاه مه آلود
گوزنی را گرسنه
که ماغ میکشد؛
تو خطوط شباهت را تصویر کن
آه و آهن و آهک زنده
دود و دروغ و درد را
که خاموشی تقوای ما نیست.
***
سکوت آب
می تواند خشکی باشد
و فریاد عطش،
سکوت گندم
می تواند گرسنگی باشد
و غریو پیروزمند قحط،
همچنان که سکوت آفتاب
ظلمات است،
اما سکوت آدمی
فقدان جهان وخداست،
غریو را تصویر کن.
عصر مرا
در منهنی تازیانه
به نیشخط رنج،
همسایه ی مرا
بیگانه با امید و خدا،
و حرمت ما را
که به دینار و درهم برکشیده اند
فروخته،
***
تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم و
آن نگفتیم که بکار آید،
چراکه تنها یک سخن
یک سخن در میانه نبود
" آزادی "
ما نگفتیم.
تو تصویرش کن.
در پایان:
من ظرف چند روز آینده عازم خدمت سربازی ام. نیروی انتظامی، قرارگاه محمد رسول ا... و باز هم بیرجند.
به امید روزهای بهتر.
بدرود.
نظرات ()